Rozdział 3 : Trze­ba być za­kocha­nym, żeby uwie­rzyć w anioły.

 Niektóre anioły światła uczyły się przeglądać wspomnienia ludzi. Jeszcze inne sprawdzać przyszłość.  A ja? a uczyłam się strzelać z łuku strzałami "Kupidyna". Tak dziwnie to brzmi. Chodzi o to, że ludzie często nie umieją wyznać miłości. Dlaczego? Boją się reakcji drugiej osoby. Trafia się osobę strzałą. Gdy już dostanie to zakochuje się w pierwszej widzianej osobie i ją całuje. Najczęściej z tego wychodzi piękny związek. Niestety anioły ciemności opanowali tę samą sztuczkę. Tylko gdy oni trafią w człowieka to dzieje się coś złego. Najczęściej ludzie się od siebie oddalają i nienawidzą a nawet czasami dochodzi do bójki. Anioły mają też takie jakby laleczki Wodo. Są to drewniane figurki ludzi.  Ustawia się je np. tak, że się przytulają. Wtedy wiadomo, że osoby strzelone strzałą się przytulą. Można też ustawić je tak ,
że się całują. Wtedy osoby się pocałują. No ale dość tego. Z każdym dniem wychodziło mi coraz lepiej. Niall postanowił zabrać mnie w teren. No ciekawe jak mi wyjdzie. Ale pewnie zastanawiacie się skąd anioły wiedzą, że ktoś jest w kimś zakochany? Do widać. Ale żeby nie było, że robimy to na chybił trafił sprawdzamy uczucia osoby. Wystarczy zacząć myśleć jak ona i wtedy można "wejść" do jej umysłu. Jechaliśmy czarnym busem. Oglądałam zza okna ludzi. Dziewczyna z psem na spacerze, całująca się para, ludzie w pracy i ci który do niej się śpieszą. Nagle mój wzrok przykuły dwie osoby. Kobieta i mężczyzna. Rozmawiali ze sobą. Zaczęłam stopniowo wchodzić w umysł dziewczyny. W sumie nie musiałam długo czytać jej myśli bo już po chwili wiedziałam, że jest zakochana. On podobnie.
- Niall mam swój cel - powiedziałam do blondyna, który prowadził.
- Okey otwieraj drzwi - powiedział do Liama. Li otworzył drzwi. Wyciągałam strzałę. Nałożyłam ją na cięciwę i zaczęłam celować. Wzięłam poprawkę na wiatr i w myślach obserwowałam trajektorię lotu strzały. Mój kciuk musnął kącik ust. Zwolniłam cięciwę. Gdy strzała była w locie nie opuściłam łuku czekałam aż dotknie celu. Wiedziałam, że trafię już w chwili gdy puściłam strzałę. Dziewczyna podeszła do chłopaka i zaczeli się całować. Na moich ustach pojawił się lekki uśmiech.
- Widzieliście? - zapytałam chłopaków.
- Świetny strzał! - powiedział Louis.
- Dzięki - powiedziałam - wracamy?
- Mamy jeszcze jedną sprawę do załatwienia - powiedział Liam a chłopcy spojrzeli po sobie.
- A co musimy zrobić? - zapytałam
- Wszystko ci wyjaśnimy -  odparł Niall, który prowadził. Jechaliśmy jakieś 10 minut gdy zobaczyłam małą polankę. Wyszłam z auta. Na przeciwko nas stał czarny Minivan.
- Ej młoda gdzie lecisz do środka - powiedział Niall
- Ale po co my tu...... - zaczełam
- Zaraz się dowiesz - powiedział Louis i wziął opaskę, którą zawiązał mi na oczach.
- Okey chłopaki. Co robicie? - zapytałam
- Wychodzimy - powiedzieli razem. Wyszliśmy i zaczęliśmy kierować się w jakąś stronę. Po chwili stanęliśmy czułam na sobie czyiś wzrok. Chłopcy odwinęli mi opaskę. Przed nami stał Zayn i jeszcze dwóch innych aniołów ciemności, których nie znam. W środku stał Harry.  Czułam się przy nich strasznie niska. Miałam zaledwie 155cm wzrostu. Ale mniejsza z tym. Harry stał naprzeciwko mnie. Za nim Zayn a po obu stronach ci dwaj. Odwróciłam się lekko. Za mną stał Niall, po prawej Lou a po lewej Liam. Co tu się dzieje? Popatrzałam na Harrego. On też nic nie wiedział. Widziałam to po jego minie....

~*~

Hejo przybywam do was z nowym rozdziałem :D Mam nadzieję, że się podoba a następny pojawi się za niedługo. :)  Jeżeli są jakieś pytania to zapraszam na mojego aska -----------> http://ask.fm/sabinakrawiec .

Chciałabym powiedzieć, że tego bloga już prowadzi jedna osoba ;c Szkoda ale moja przyjaciółka stwierdziła, że nie potrafi pisać takich blogów ale ma własnego oto jej blogi ------> 1. http://nazawszenietrwawiecznie.blogspot.com/ 2. http://i-and-my-amazing-brother.blogspot.com/

To tyle ;)