Rozdział 20: Najpiękniejsze marzenia rodzą się w mroku.

Śniłam co noc o tym, że nie jestem aniołem. Że jestem zwykłą dziewczyna. Która ma chłopaka. A był nim Harry. On też był człowiekiem. W moim śnie siedzimy na łące. Rozmawiamy, śmiejemy się i całujemy. Aż nagle zaczyna nas otaczać mrok. Pożera Harrego a potem mnie.

Budzę się z krzykiem. Nikt nie jest w stanie mnie uspokoić. W końcu krzyk ustaje. Tak jest co noc. Słyszą pukanie w okno. Odwracam się. Harry. Podchodzę do okna

- Co tutaj robisz? - pytam 

- Odwiedzam cię - odpowiada

- Ale nie możesz - mówię

- Daj spokój - mówi- nie widziałem cię  od tego wypadku. Chcę wiedzieć czy wszystko okey?

- Jak najbardziej - odpowiadam ze sztucznym uśmiechem

- Na prawdę? - pyta nieprzekonany. Potakuję głową - Bo myślę inaczej po tym co przed chwilą zobaczyłem

Patrzę na niego. A chwilę później płaczę w jego ramionach.

- Juz dobrze - uspokaja mnie

-Nie nie jest dobrze Harry - mówię przez płacz - Czuję się jakby mrok mnie ogarniał.. Codziennie mam koszmary. Ciągle jestem zła. 

- Spokojnie Laure - mówi Harry - Ej popatrz na mnie

Łapie mnie za ramiona i zmusza do kontaktu wzrokowego.

- Poradzimy sobie z tym okey? - pyta - Ty i ja.

- Myślisz że nam się uda? - pytam

- Jestem tego pewien - mówi i posyła mi uśmiech - A teraz idź spać

- Żeby mieć koszmary?- pytam smutna

- Będę tutaj okey? - pyta a ja potakuje głową

Kładę się na łóżku a Harry obok mnie. Leżymy. Po chwili zasypiam i po raz pierwszy do wielu tygodni śpię spokojnie. A koszmary mnie nie nachodzą. 

Gdy rano się obudziłam Harry nadal tu był. A ja go przytulałam. Nie chciałam go budzić więc leżeliśmy tak.

***

Hej! I jak rozdział? Jak obiecałam tak jest!

Fajerwerki, śnieg, muzyka,

Już szampana każdy łyka,

Stary rok się w Nowy zmienia,

Przeto szczęścia ślę życzenia ;)

WESOŁEGO NOWEGO ROKU!!