Rozdział 10 : Świętujmy...

-Za Lau! Przeszła pomyślnie sprawdzian! - powiedział Niall i wznieśliśmy toast. Świetnie się bawiłam bo z przyjaciółmi. Brakowało mi Harrego... Ale nie ! Muszę zapomnieć! Impreza skończyła się a ja poszłam spać.

-Halo?- zapytałam i nagle spowiła mnie ciemność
- O co chodzi? - jeden głos
- Zgubiłaś się? - zaszydził głos i nagle usłyszałam śmiechy. Dziwne śmiechy.  
- Przestańcie! - krzyknęłam i zaczęłam biec. 
- Laure? - usłyszałam zachrypnięty głos. Odwróciłam się i zobaczyłam Harrego. Zaczęłam iść w jego kierunku ale nagle ktoś strzelił w jego serce a on padł. I wtedy...

Obudziłam się z piskiem. Byłam cała spocona.
- Co się stało?! - do mojego pokoju wpadł zaspany i przerażony Niall.
- Miałam zły sen - powiedziałam a on odetchnął i podszedł do mnie. Usiadł obok - to było okropne - powiedziałam a on mnie przytulił. Cicho szlochałam w jego ramionach.
- Lau - powiedział do mnie miękko - popatrz na mnie
 Podniosłam wzrok i popatrzałam w jego niebieskie oczy. Mimo iż panował mrok widziałam je, były blisko.
- To był tylko sen - powiedział i delikatnie się uśmiechnął. Spuściłam wzrok ale on podniósł mój podbródek i nasze twarze zaczęły się przybliżać... Po chwili byliśmy złączeni w namiętnym pocałunku. Może tak powinno być? Może nie powinnam nic czuć do Harrego... Stop! Ja do Harrego NIC nie czuję. Przerwaliśmy pocałunek bo brakowało nam tchu. Patrzyliśmy sobie głęboko w oczy. Po chwili Niall wstał.
- Ja już pójdę - powiedział i zaczął wychodzić
- Niall... - powiedziałam a on odwrócił się w drzwiach
- Tak? - zapytał
- Dziękuje... - powiedziałam - za wszystko
- Nie ma za co księżniczko - powiedział i się uśmiechnął. Gdy wyszedł położyłam się. Ten pocałunek był taki... Po prostu  świetny. Może powinnam zapomnieć o Harrym? Może mam być z Niallem ? Sama nie wiem....

*NOTKA*

Wiem, że krótki ale 3 komentarze mnie nie motywują... Czekam na komentarze...